μούδιασμα

Σύμφωνα με τις στατιστικές τωρά πρέπει να ήμουν ανίκανος να γράψω καν ένα κείμενο σε αυτό το ανοιαρό πλέον σημείο του μπλογκ... αλλά που να και ακόμη μία φορά, βρίσκω τον εαυτό μου πλήρως σε μία κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.. μία κατάσταση όπου η νηφαλιότητα συγχήζεται με μία ηδωνή να το πω σε κορύφωση μίας ήστατης προγραματισμένης και μη διαίσθησσης εν μέσω άγιων μέρων, όπως θέλουν κάποιοι ψευδά να δικαιολογούν.
Δυσκολέυομαι, μα παρα 'άυτα, γράφω καθώς γνωρίζω σε μία νηφάλια κατάσταση δεν θα είναι έτσι αν και θα προσπαθήσω...

Για σένα,

ενώ για σας,

η ζωή θέλει αγάπη

Τελευταία μου είπαν:

-Μην πιστεύεις στα παραμύθια.

Καλά η ζωή είναι αφού ένα παραμύθι. Παραμύθι σημαίνει να έχει καλό η κακό τέλος; γιατί σκεφτόμαστε πάντα το τέλος και όχι το ίδιο το παραμύθι; και πιο είναι το καλό τέλος; η πανέμορφή βρήκε τον πεντάμορφό και ζήσαν όλοι αυτόι καλά και εμέις καλύτερα; που ξέρουν εξάλλου για μας; τζιαι ποιος τους είπε ότι γυρέφκουμε πανέμορφη/ο;

Το παραμύθι το δικό μας, ο καθένας μπόρει να το κάμει όσο ωραίο θέλει τζιαι όπως θέλει φτάνει να το θέλει τζιαι να πράττει με (εν μέρη λογική) τζιαι συναίσθημα.. σωστά; ή όι;

-Mην πιστεύεις στην αγάπη.

Καλά αν η ζωή δεν έχει αγάπη, τότε γιατί την ζούμε;

Ζούμε για να πάμε (αν, όπως μας είπαν, είμαστε τυχεροί) σχολείο, πανεπιστήμιο, στρατό, να δημιοργίσουμε μια επαγγελματική αποκατάσταση, μιαν οικογένεια με κοπελλούθκια, να μεγαλώσουμε τα κοπελλόυθκια τζιαι παράλληλα εμείς, να γείνουμε γέροι τζιαι στο τέλος να φύουμε!

Να συμπληρώσουμε την αλυσίδα της τροφής τζιαι να αποτελέσουμε ίσως τζια τροφή για τα σκουλίτζια;

αυτός είναι ο σκοπός μας δηλαδή;

Ένας απώτερος σκοπός ο οπόιος έσιει ως κατάλυξη να αποτελέσουμε τροφή για τα σκουλίτζια…;

Φυσικά τζιαι όι για αυτό πολλές φορές το τέλος δεν έσιει σημασία.

Τζιαι η ζωή εν ένα ταξίδι που θέλει καλοπέραση τζιαι αγάπη.

Άλλοι πολλόι λένε ότι ο σκοπός της ζωής είναι να κάμεις οικογένεια τζιαι παιθκιά, να διωνιστεί το ανθρώπινο είδος. ΜΑΛΑΚΙΕΣ.

Αν ήταν αυτός ο λόγος που υπάρχουμε στη ζωή τότε το μόνο που θα καταφέρναμε είναι απλά να δημιουργούμε περισσότερη τροφή για τα σκουλίτζια όσο μακάβριο, κυνικο τζιαι αν ακούετε.

Άλλοι πάλε λένε ότι ο σκοπός μας είναι για να καταξιοθούμε τζιαι να δημιοργίσουμε επιτυχίες! ωραία, όμορφα δεν λέω αλλά αυτό μας κάνει ευτυχισμένους; είναι πράγματι η ζωή έτσι δική μας; όπως μας αξίζει;

Η ζωή εν αγάπη.

Αγάπη στα πάντα.

Αγάπη στην εργασία σου, αγάπη στο χόμπι σου, αγάπη στους ανθρώπους. Ίσως αγάπη στους ανθρώπους να είναι πολλές φορές δύσκολη στις μέρες μας αλλά είναι το μόνο είδος που μπόρει να υπάρξει ποτέ αμοιβαίο και να σου προσφέρει πίσω όσα εσύ έδωσες. Όταν δεν μπορείς να αγαπήσεις η δεν θέλεις να αγαπήσεις ή δεν πιστεύεις στη αγάπη λόγο κάποιον τελοσπάντον εμπειριων δεν νομίζω ότι μπόρεις και να ζήσεις σωστά..

Τώρα ίσως τι είναι αγάπη. Για  να είμαι ειλικρινής αγάπη δεν ξέρω και εγώ ακριβώς τι σημαίνει, ίσως αγάπη για τον καθένας μας να είναι διαφορετική. Αγάπη ίσως είναι να λείτουργας, να υπάρχεις περισσότερο σαν άνθρωπος, με συναισθήματα παρά σαν μια μηχανή, σαν ένα πιόνι της κοινωνίας. Αγάπη είναι να μπόρεις να εκφράσεις τα συναισθήματα σου, το πάθος σου δίχως ανιδιοτέλειες, δίχως ενδοιασμούς, δίχως εγωισμούς…

αγαπώ άρα είμαι ζωντανος – αλάιβ εντ αλλαουντ ττου λαβ!
έτω λαλεί το τζιαι ο eddie: