αποχαυνωση

ώρες τρελές και ψεύτικες,
του δαίμονα η αρχή και το τέλος
τι είναι αλήθεια και τι ΄ναι ψέμα
μονάχα εσύ δεν ξέρεις

ειδύλλια ξωτικά στην ζούγκλα της δικής σου
χόρεψε μου να ονειρευτώ
στου κόσμου δανεικού μιας στάλας παραδείσου

μέρες που είναι και δεν έχω τι να κάνω
το κενό μονάχα μεγαλώνει και εδω τι γράφω δεν ξέρω

ένα ξέρω ότι δεν ξέρω το αύριο
αλλά όπως και να το κάνω
αφού,
χωρίς εσένα η ζωή θα είναι..
ζαμπόν δίχως λιπαρά
σε ενα κόσμο δίχως μαλαγάνες

ψεύτικη βροχή

Ανάμεσα σε νεκρούς και ζωντανούς μου λες ότι τρέχεις,
στην βροχή ταξιδεύεις και σαν άνεμος σκορπάς..
φτερουγίζει και φιλιά ονειρεύεται.
Μια νύχτα σαν όλες, υγρή σαν καμία.
Βρέχει και είσαι έξω, τα μαλλιά σου βρεγμένα, τα ρούχα σου μουσκεμένα, κάθεσαι παράπερα με το κεφάλι στα σκέλια, η βροχή σε ηρεμάει και τα δάκρυα.. στάλες ειν τα δάκρυα που αναμιγνύοντε και γείνοντε ένα.. δεν είναι απο λύπη μα ούτε απο χαρά.
κοιτάζεις το πρόσωπο στο νερό που ρέει, βλέπεις εσένα, σε κοιτάζω και σου γνέφω, είναι πια ώρα.
ξύπνα, αύριο θα ΄ναι ξανά όλα όπως χθες και μεθαύριο...

ένταση

τι γίνεται όταν ο ύπνος δεν σε παίρνει;
υπάρχει ένταση στο σώμα, οι φλέβες στα χέρια ερεθισμένες, ανάσες βαριές και αναπνοές αναγκαίες.
η μουσική είναι οι κτύποι της καρδιάς, το μπάσο κάνει το δάπεδο να δονείται... οι πατούσες αγωγοί της ατμόσφαιρας και σαν κύμα μετακινείται στο κορμί.. ένας ηλεκτρισμός κάνωντας την κίνηση σου αδιάκοπα εθιστική, γυμνή..

μέχρι τελικής πτώσεως, σου λέω είμαι εδώ

καληνύχτα.

Σ΄αρέσει να λες είσαι ωραίος

Χαράζει.
ηλιαχτίδες μου στραβώνουν τα μάτια.
κλείνω την κουρτίνα και παραμένω στα σκοτεινά.

κοιτάζω τον καθρέφτη βλέπω ένα πρόσωπο γνωστό μα αγέλαστο, αδιάφορα το αποφεύγω και νευριάζω.

ξαναβηθίζομαι εκεί που μ'αρέσει.
αρχίζει δίχα σκέψη, δίχα συνέχεια

βάζω την βελόνα να παίξει, περνούν τα δευτερόλεπτα φωνάζει 'πάμε; πάμε; ΠΑΜΕ; ΠΑΜΕ; ... ΠΑΜΕ' και ξανά το ίδιο το κομμάτι για 'κόμα 3-4 φορές μπας και ξυπνήσω.. αλλά αμ δε.. δεν είναι που ξυπνάνε..

προχθές βγήκα ήμουν με φίλους καρδιακούς, μπασμένα πάντα δικούς σου αλλά μονάχα υποταγμένοι σε κάτι μοιραίους κριτές..
έλεγα τώρα είσαι καλά. είσαι με άτομα δικά σου.
πάλε ψέματα ελέγα.
πάλι μοναχός μου ήμουν.

αεικίνητος, καθόμουν στο πεζούλι, εκεί στην πλατεία σάββατο απόγευμα ο τύπος στην γωνειά τραγουδουσε το blue eyes και όλα πάγωναν.. τα περιστέρια άφειναν πούπουλα στο κενό νεκρά δίχως βάρος, δίχως προορισμό.. τα χρώματα θόλωναν και οι μυρουδιές ενός κινέζικου φαγητού μου έκαιγε τα ρουθούνια..
λαχτάρα δίχως πάθος.

εγώ είμαι εδώ και εσύ εκεί.